Sicario 2: Soldado

Włoch Stefano Sollima przejął pałeczkę po Denisie Villeneuvie w kontynuacji mrocznego thrillera Sicario 2: Soldado. Choć fabuła filmu niewiele ma wspólnego z wydarzeniami z poprzednika, to twórcy starają się dorównać mu napięciem i atmosferą. Udaje im się to tylko połowicznie. Bohaterka grana przez Emily Blunt była centralną postacią pierwszego Sicario - to jej oczyma oglądaliśmy... Czytaj dalej →

Ocean’s 8

Czasem zapomnę o tym, że widziałem jakiś film. Nawet w ciągu tego samego tygodnia i to nie w czasie festiwal filmowego. Taki los spotkał Ocean's 8. Film, który oglądało się całkiem przyjemnie, ale wyleciał mi z głowy zaraz po seansie. Czyli idealna produkcja na sezon ogórkowy w kinach. Trylogia z Georgem Clooney'em zarobiła tyle kasy,... Czytaj dalej →

Whitney

Drugi w ciągu ostatniego roku dokument o życiu gwiazdy pop wyszedł spod ręki twórcy Ostatniego króla Szkocji i innego filmu o muzyku – Marleya. Reżyser idzie podobną drogą, co Amy, więc porównania obydwu produkcji będą bardziej niż oczywiste. Na obrazy oglądane w Whitney złożyły się archiwalne fotografie, prywatne nagrania utrwalone na taśmach wideo, wywiady z... Czytaj dalej →

Twój Simon

Na pierwszy rzut oka jest to kolejna, typowa romantyczna komedia o bolączkach złamanych, nastoletnich serc. Twój Simon ma jednak o wiele większe ambicje i łamie utarte konwencje. To pierwszy, należący do głównego nurtu kina film o bohaterze, który nie tylko przechodzi katusze miłosne, ale próbuje powiedzieć światu o swojej orientacji seksualnej. Czarna Pantera nie zrobiła... Czytaj dalej →

Zimna wojna

Czarno-białe zdjęcia, rzewne ludowe melodie, historia niemożliwej miłości rozgrywająca się w bloku komunistycznym, w zniszczymy konfliktem zbrojnym kraju. Elementy te sprawiają, że Zimna wojna nie należy do filmów optymistycznych, napawający pozytywną energią. Jest to jednak bez wątpienia produkcja powaljąca smutnym pięknem, gdzie nie ma przypadkowych kadrów, a każde ujęcie chciałabyś się oprawić i powiesić na... Czytaj dalej →

Paryż i dziewczyna

Historie o dojrzewaniu łatwo mogą popadać w ckliwość i stereotypy. Nic takiego na szczęście nie znajdziecie w filmie Paryż i dziewczyna, najlepszym debiucie ubiegłorocznego festiwalu w Cannes, nagrodzonym tam Złotą Kamerą. Paula (Laetitia Dosch) w pierwszej scenie dostaje drzwiami w twarz i usłyszy "jesteś wolna!". Symboliczne, bolesne narodziny bohaterki są początkiem jej kłopotów. Przez dziesięć... Czytaj dalej →

Rampage. Dzika furia​

Kadr z filmu Rampage. Dzika furia, reż. Brad Peyton. Na zdjęciu Dwayne Johnson Hollywood przyniósł nam już film o emotkach ze smartfonu, produkcję opartą na grze w statki oraz serię blockbusterów zainspirowanych składanymi robotami-zabawkami. Nie dziwi zatem fakt, że producenci postawili na ekranizację kultowej w latach 80. XX wieku gry arkadowej Rampage, która polegała na... Czytaj dalej →

Śmierć Stalina

The Death of Stalin reż. Armando Iannucci Wielka Brytania, Belgia, Francja 2017 5 marca 1953 roku cały blok wschodni wstrzymał oddech. Iosif Wissarionowicz Dżugaszwili, znany lepiej jako Towarzysz Józef Stalin, zmarł. Władca Rosji Radzieckiej i połowy Europy, trzymający żelazną ręką połowę zachodniego świata, a może i cały, wyzionął ducha. To wydarzenie jest punktem wyjścia do... Czytaj dalej →

Nie jestem czarownicą

I Am Not A Witch reż. Rungano Nyoni Wielka Brytania, Francja 2017 Debiutancki film Rungano Nyoni łączy tragedię z czarnym humorem, surrealizm z niemal dokumentalną obserwacją. Nie jestem czarownicą to wstrząsająca historia o tym, jak uprzedzenia, zabobony i chciwość mogą doprowadzić do niepotrzebnej tragedii. Co najgorsze, jest to opowieść do pewnego stopnia oparta na faktach. Czy... Czytaj dalej →

Pitbull. Ostatni pies

Pitbull. Ostatni pies reż. Władysław Pasikowski Polska, 2018 Vega poznęcał się nad biednym psiakiem po tym, jak powołał go do życia ponad dekadę temu, ale w końcu Pitbull trafił w bardziej odpowiednie ręce. Pasikowski przypomina, że filmy z tej serii mogą mieć sensowny scenariusz, historia ma początek, środek i koniec, a nie jest zlepkiem mniej... Czytaj dalej →

Przebudzenie dusz

Ghost Stories reż. Jeremy Dyson, Andy Nyman Wielka Brytania 2017 Filmowa adaptacja popularnej sztuki pokazywanej na West Endzie zachowuje wszelkie znamiona oryginału. Straszy, zaskakuje, angażuje emocjonalnie. Stawiając na epizodyczną strukturę Ghost Stories to ukłon w stronę klasycznych, brytyjskich horrorów oraz seriali spod znaku Strefy morku. Choć początkowo irytuje niezgrabnym wprowadzeniem, widz szybko zapomina o tym,... Czytaj dalej →

Lato 1993

Estiu 1993 reż. Carla Simón (Hiszpania) Debiutancki, poruszający film Carli Simón zdołał podbić nie tylko festiwalową publiczność. Lato 1993 zdobyło Kryształowego Niedźwiedzia oraz Nagrodę specjalną za najlepszy pierwszy film pełnometrażowy podczas ubiegłorocznego Berlinale. Reżyserka wyjechała też z laurami z Istambułu, Malagi, Londynu i Odessy. W rodzimej Hiszpanii obraz zdobył trzy statuetki Goi (tamtejsze Orły) oraz był... Czytaj dalej →

Ciche miejsce

A Quiet Place reż. John Krasinski Jest tylko jeden sposób, żeby ten film porwał i zaskoczył was całkowicie. Unikać jakichkolwiek zwiastunów, opisów, streszczeń i - tak, tak - recenzji! Dlatego proszę, albo powróćcie tutaj po seansie, albo czytajcie dalej na własną odpowiedzialność. Obiecuję, nie będzie spoilerów. I wierzcie mi na słowo - wasza wstrzemięźliwość będzie... Czytaj dalej →

Player One

Ready Player One reż. Steven Spielberg (USA 2018) UWAGA! Recenzja może zawierać spoilery dotyczące fabuły filmu! Po obejrzeniu najnowszej produkcji twórcy ET i przygód Indiany Jones'a miałem ochotę na dosłowny Powrót to przyszłości. Chciałem powrócić do rozświetlonej neonami rzeczywistości lat 80., jeszcze raz zobaczyć Tron i Lśnienie czy Stalowego Giganta, zagrać w kultową grę na... Czytaj dalej →

Kobiety mafii

Kobiety mafii reż. Patryk Vega Kiedy myślałem, że gorzej nie można, Vega znowu mnie zaskakuje. Po niesmacznym, ale gdzieś będącym trafną krytyką polskiej służby zdrowia Botoksie, robi film tak wtórny, nieśmieszny i tandetny, że pierwszy raz od jakiegoś czasu poczułem, że zmarnowałem dwie godziny życia. Właściwie nie wiem, co tu pisać o "fabule". Jakaś niunia... Czytaj dalej →

Dark River

Dark River reż. Clio Barnard Reżyserka rewelacyjnego Olbrzyma-samoluba powraca po czterech latach przerwy z filmem, po którym moi brytyjscy koledzy oczekiwali wiele. I kilku z nich robiło po projekcji dobrą minę do złej gry, bo Dark River zdaje się wypadkiem przy pracy, etiudą rozwleczoną do pełnego metrażu, w którym emocji ma być wiele, a wszystko... Czytaj dalej →

Ja, Godard

La Redoutable reż. Michel Hazanavicius Nagrodzony Oscarem (i Złotą Palmą) za Artystę Michel Hazanavicius, po bardzo chłodnym przyjęciu poprzedniego filmu Rozdzieleni, postanowił wkraść się do serce festiwalowiczów fortelem. Cóż innego lepiej sprawdzi się w Cannes niż komedia autotematyczna, o kinie. A dokładniej, o legendarnym bad-boyu francuskiej kinematografii, reżyserze Jean-Lucu Godardzie. Z tego z pozoru karkołomnego zadania... Czytaj dalej →

Blask

Hikari reż. Naomi Kawase (Japonia 2017) Film Kwiat wiśni i czerwona fasola sprawił, że Japonka Naomi Kawase w końcu zasmakowała sukcesu na międzynarodowym rynku filmowym. Hikari, jej piąty w historii tytuł w canneńskim konkursie głównym, powtórzy ten sukces tylko pod warunkiem, że dystrybutorzy dostrzegą potencjał w temacie romansu kobiety pracującej jako audiodeskryptor z tracącym wzrok... Czytaj dalej →

Dzień po

Geu-hu / The Day After reż. Hong Sang-soo (Korea Południowa 2017) Hong Sang-soo jest jednym ze stałych festiwalowych bywalców i od kilku lat trudno jego filmy znaleźć w normalnej dystrybucji. Twórca praktycznie kręci się wokół tych samych motywów, a jego wizualny styl jest nie do pomylenia z nikim innym. Koreańczyk miał pracowity ostatni rok, bo... Czytaj dalej →

Miecz Nieśmiertelnego

Mugen no Jūnin / Blade of the Immortal reż. Takashi Miike Po Takashim Miike nie mogłem spodziewać się niczego innego, niż krwawego filmu akcji wypełnionego czarnym humorem. Miecz Nieśmiertelnego jest dokładnie taki, choć momentami mamy wrażenie, że twórca Żywych lub martwych chce przebić sam siebie w ilości trupów ścielących się na ekranie. W będących klamrą sekwencjach walki... Czytaj dalej →

Okja

Okja reż. Joon-ho Bong Okja obiecywała wiele, ale być może apetyt został zanadto rozbudzony. Historia przerośniętej świnki przyjaźniącej się z małą dziewczynką jest może i wzruszająca, mądra i dobrze opowiedziana, ale zbyt dużo w niej klisz a za mało oryginalności, żeby mnie do końca zadowolić. Nie słyszałem też o tym, żeby ktoś nagle przeszedł na wegetarianizm.... Czytaj dalej →

W czterech ścianach życia

Insyriated reż. Philippe Van Leeuw (Belgia, Francja, Liban 2017) Są filmy wojenne i są filmy o wojnie. W czterech ścianach życia należy do tej drugiej kategorii - nie pokazuje nam żołnierzy, strzelanin, ataków na pozycje wroga, ale i tak jest wystarczająco przerażający. Ponieważ dotyczy dramatu zwykłych ludzi. Belgijski operator i reżyser Philippe Van Leeuw nie... Czytaj dalej →

Thoroughbreds

  Thoroughbreds reż. Cory Finley Skoro wspomniałem o jednym członku załogi statku USS Enterprise, trzeba dodać, że w Londynie pokazano jeden z ostatnich filmów z udziałem Antona Yelchina, tragicznie zmarłego w ubiegłym roku aktora. Nieodżałowany Chekov gra tutaj mała, ale dość ważną dla fabuły rolę. W centrum opowieści są dwie młode dziewczyny, wkraczające w wiek... Czytaj dalej →

Bliźnięta

Gemini reż. Aaron Katz Stylowy thriller spod ręki Aarona Katza (Cold Weather, Zejście na ląd) osadzony jest w Los Angeles i rozgrywa się w świecie gwiazd filmowych. Jest tu tajemnicze morderstwo, śledztwo, napięty układ pomiędzy celebrytką i jej asystentką oraz zagadki z tożsamością. Nawiązania do fimów noir oraz dreszczowców klasy B z lat 80. i... Czytaj dalej →

Last Flag Flying

Last Flag Flying reż. Richard Linklater O traumie wojennej opowiadać można na wiele sposobów, ale chyba najbardziej wyzywający jest ten, w którym nie pokazuje się wogóle pola walki. Linklater (Boyhood) postawił sobie takie zadanie i mimo obiecującego początku, efekt jest tylko w połowie udany. Opowieść o trzech weteranach z Wietnamu, którzy spotykają się po latach,... Czytaj dalej →

Na plaży Chesil

On Chesil Beach reż. Dominic Cooke Oparty na noweli Iana McEwana film drąży typowe dla tego autora motywy: złych decyzji, które odbijają się na reszcie życia, żalu, rozczarowaniu, samotności. Dominic Cooke stworzył udaną, choć nie pozbawioną teatralności adaptację, która przypadnie do gustu miłośnikom smutnych, ale wzruszających historii. Główna część On Chesil Beach rozgrywa się w... Czytaj dalej →

Czarna Pantera

Black Panther reż. Ryan Coogler (USA 2018) Zapowiadana jako odświeżenie powtarzającego się gatunku filmów o superbohaterach i nowa jakość kina popularnego Czarna Pantera jest dziełem przełomowym. Nie ze względu na swoje walory artystyczne, fabułę rodem z dramatów Szekspira czy efekty specjalne. Jednak Marvel na tym polu pozostanie sobą. Nowością jest powierzenie prawie całej obsady czarnoskórym... Czytaj dalej →

Bliskość

Tesnota / Closeness reż. Kantemir Bałagow (Rosja 2017) Jeden z najbardziej kontrowersyjnych filmów pokazywanych podczas ubiegłorocznego festiwalu w Cannes w sekcji Un Certain Regard. W połowie seansu widzowie zaczęli wychodzić urażeni dosłowną przemocą ukazaną na ekranie. Przed obejrzeniem Bliskości powiedzieć trzeba jasno: jeżeli jesteście wrażliwi na tego rodzaju reżyserskie zagrywki, balansujące na granicy dobrego smaku... Czytaj dalej →

Thelma

Thelma reż. Joachim Trier Bardzo cieszy fakt, że norweski reżyser, po przygodzie z kinem anglojęzycznym (średnio według mnie udane Głośniej od bomb) wrócił do rodzinnego kraju, by nakręcić doskonały film. Thelma ma niezwykłą atmosferę, tajemnicę i nastrój klasowego horroru. Ale zręcznie wykracza poza granice tego gatunku. Od pierwszych scen wiemy, że z tytułową bohaterką jest... Czytaj dalej →

Happy End

Happy End reż. Michael Haneke (Austria, Francja, Niemcy 2017) Tylko najwięksi laicy mogą spodziewać się po obrazie zatytułowanym Happy End łatwego i przyjemnego filmu z pozytywnym zakończeniem. Choć Haneke i tak zaskakuje, robiąc najlżejszą produkcję w karierze, która jest swoistym "the best of" tego reżysera. Ale nie łudźmy się - wizja starzejącego się, chorego europejskiego... Czytaj dalej →

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑