Na głęboką wodę

Kierowany ambicją i marzeniami żeglarz amator w łodzi-prototypie bierze udział w wyścigu dookoła świata. Historia ta brzmi niedorzecznie i fascynująco zarazem, a wydarzyła się naprawdę. Na głęboką wodę to interesująca analiza ludzkiej natury, dumy i zawziętości wystawionych na bezlitosną siłę oceanu. Donald Crowhurst (Colin Firth) to weekendowy regatowiec, mieszkający z żoną Clare (Rachel Weisz) i... Czytaj dalej →

Whitney

Drugi w ciągu ostatniego roku dokument o życiu gwiazdy pop wyszedł spod ręki twórcy Ostatniego króla Szkocji i innego filmu o muzyku – Marleya. Reżyser idzie podobną drogą, co Amy, więc porównania obydwu produkcji będą bardziej niż oczywiste. Na obrazy oglądane w Whitney złożyły się archiwalne fotografie, prywatne nagrania utrwalone na taśmach wideo, wywiady z... Czytaj dalej →

Zimna wojna

Czarno-białe zdjęcia, rzewne ludowe melodie, historia niemożliwej miłości rozgrywająca się w bloku komunistycznym, w zniszczymy konfliktem zbrojnym kraju. Elementy te sprawiają, że Zimna wojna nie należy do filmów optymistycznych, napawający pozytywną energią. Jest to jednak bez wątpienia produkcja powaljąca smutnym pięknem, gdzie nie ma przypadkowych kadrów, a każde ujęcie chciałabyś się oprawić i powiesić na... Czytaj dalej →

Rampage. Dzika furia​

Kadr z filmu Rampage. Dzika furia, reż. Brad Peyton. Na zdjęciu Dwayne Johnson Hollywood przyniósł nam już film o emotkach ze smartfonu, produkcję opartą na grze w statki oraz serię blockbusterów zainspirowanych składanymi robotami-zabawkami. Nie dziwi zatem fakt, że producenci postawili na ekranizację kultowej w latach 80. XX wieku gry arkadowej Rampage, która polegała na... Czytaj dalej →

Nie jestem czarownicą

I Am Not A Witch reż. Rungano Nyoni Wielka Brytania, Francja 2017 Debiutancki film Rungano Nyoni łączy tragedię z czarnym humorem, surrealizm z niemal dokumentalną obserwacją. Nie jestem czarownicą to wstrząsająca historia o tym, jak uprzedzenia, zabobony i chciwość mogą doprowadzić do niepotrzebnej tragedii. Co najgorsze, jest to opowieść do pewnego stopnia oparta na faktach. Czy... Czytaj dalej →

Lato 1993

Estiu 1993 reż. Carla Simón (Hiszpania) Debiutancki, poruszający film Carli Simón zdołał podbić nie tylko festiwalową publiczność. Lato 1993 zdobyło Kryształowego Niedźwiedzia oraz Nagrodę specjalną za najlepszy pierwszy film pełnometrażowy podczas ubiegłorocznego Berlinale. Reżyserka wyjechała też z laurami z Istambułu, Malagi, Londynu i Odessy. W rodzimej Hiszpanii obraz zdobył trzy statuetki Goi (tamtejsze Orły) oraz był... Czytaj dalej →

Dark River

Dark River reż. Clio Barnard Reżyserka rewelacyjnego Olbrzyma-samoluba powraca po czterech latach przerwy z filmem, po którym moi brytyjscy koledzy oczekiwali wiele. I kilku z nich robiło po projekcji dobrą minę do złej gry, bo Dark River zdaje się wypadkiem przy pracy, etiudą rozwleczoną do pełnego metrażu, w którym emocji ma być wiele, a wszystko... Czytaj dalej →

Ja, Godard

La Redoutable reż. Michel Hazanavicius Nagrodzony Oscarem (i Złotą Palmą) za Artystę Michel Hazanavicius, po bardzo chłodnym przyjęciu poprzedniego filmu Rozdzieleni, postanowił wkraść się do serce festiwalowiczów fortelem. Cóż innego lepiej sprawdzi się w Cannes niż komedia autotematyczna, o kinie. A dokładniej, o legendarnym bad-boyu francuskiej kinematografii, reżyserze Jean-Lucu Godardzie. Z tego z pozoru karkołomnego zadania... Czytaj dalej →

Blask

Hikari reż. Naomi Kawase (Japonia 2017) Film Kwiat wiśni i czerwona fasola sprawił, że Japonka Naomi Kawase w końcu zasmakowała sukcesu na międzynarodowym rynku filmowym. Hikari, jej piąty w historii tytuł w canneńskim konkursie głównym, powtórzy ten sukces tylko pod warunkiem, że dystrybutorzy dostrzegą potencjał w temacie romansu kobiety pracującej jako audiodeskryptor z tracącym wzrok... Czytaj dalej →

Dzień po

Geu-hu / The Day After reż. Hong Sang-soo (Korea Południowa 2017) Hong Sang-soo jest jednym ze stałych festiwalowych bywalców i od kilku lat trudno jego filmy znaleźć w normalnej dystrybucji. Twórca praktycznie kręci się wokół tych samych motywów, a jego wizualny styl jest nie do pomylenia z nikim innym. Koreańczyk miał pracowity ostatni rok, bo... Czytaj dalej →

Wonderstruck

Wonderstruck reż. Todd Haynes (USA 2017) Todd Haynes nie jest reżyserem, który łatwo rezygnuje z ulubionych aktorów lub motywów. Tym bardziej nie dziwi obecność w Wonderstruck Julianne Moore oraz wizualnego hołdu dla Nowego Jorku. Jego siódmy film, a trzeci pokazywany w Cannes (po Idolu i Carol), oparty jest na ilustrowanej powieści młodzieżowej Briana Selznicka. Nie... Czytaj dalej →

Okja

Okja reż. Joon-ho Bong Okja obiecywała wiele, ale być może apetyt został zanadto rozbudzony. Historia przerośniętej świnki przyjaźniącej się z małą dziewczynką jest może i wzruszająca, mądra i dobrze opowiedziana, ale zbyt dużo w niej klisz a za mało oryginalności, żeby mnie do końca zadowolić. Nie słyszałem też o tym, żeby ktoś nagle przeszedł na wegetarianizm.... Czytaj dalej →

W czterech ścianach życia

Insyriated reż. Philippe Van Leeuw (Belgia, Francja, Liban 2017) Są filmy wojenne i są filmy o wojnie. W czterech ścianach życia należy do tej drugiej kategorii - nie pokazuje nam żołnierzy, strzelanin, ataków na pozycje wroga, ale i tak jest wystarczająco przerażający. Ponieważ dotyczy dramatu zwykłych ludzi. Belgijski operator i reżyser Philippe Van Leeuw nie... Czytaj dalej →

Thoroughbreds

  Thoroughbreds reż. Cory Finley Skoro wspomniałem o jednym członku załogi statku USS Enterprise, trzeba dodać, że w Londynie pokazano jeden z ostatnich filmów z udziałem Antona Yelchina, tragicznie zmarłego w ubiegłym roku aktora. Nieodżałowany Chekov gra tutaj mała, ale dość ważną dla fabuły rolę. W centrum opowieści są dwie młode dziewczyny, wkraczające w wiek... Czytaj dalej →

Bliźnięta

Gemini reż. Aaron Katz Stylowy thriller spod ręki Aarona Katza (Cold Weather, Zejście na ląd) osadzony jest w Los Angeles i rozgrywa się w świecie gwiazd filmowych. Jest tu tajemnicze morderstwo, śledztwo, napięty układ pomiędzy celebrytką i jej asystentką oraz zagadki z tożsamością. Nawiązania do fimów noir oraz dreszczowców klasy B z lat 80. i... Czytaj dalej →

Last Flag Flying

Last Flag Flying reż. Richard Linklater O traumie wojennej opowiadać można na wiele sposobów, ale chyba najbardziej wyzywający jest ten, w którym nie pokazuje się wogóle pola walki. Linklater (Boyhood) postawił sobie takie zadanie i mimo obiecującego początku, efekt jest tylko w połowie udany. Opowieść o trzech weteranach z Wietnamu, którzy spotykają się po latach,... Czytaj dalej →

Na plaży Chesil

On Chesil Beach reż. Dominic Cooke Oparty na noweli Iana McEwana film drąży typowe dla tego autora motywy: złych decyzji, które odbijają się na reszcie życia, żalu, rozczarowaniu, samotności. Dominic Cooke stworzył udaną, choć nie pozbawioną teatralności adaptację, która przypadnie do gustu miłośnikom smutnych, ale wzruszających historii. Główna część On Chesil Beach rozgrywa się w... Czytaj dalej →

Film Stars Don’t Die In Liverpool

Film Stars Don't Die In Liverpool reż. Paul McGuigan Kolejna historia napisana przez życie. Tym razem miłosna. Była gwiazda Hollywood, zdobywczyni Oscara za rolę drugoplanową w filmie Piękny i zły (1952) Gloria Grahame (Annette Bening) mieszkała w latach 70. w Londynie, gdzie poznała młodego, niespełnionego aktora z Liverpoolu, Petera Turnera (Jamie Bell). Mimo dzielącej ich... Czytaj dalej →

Ikar

Icarus reż. Ben Fogel (USA, 2017) Nagrodzony Oscarem w kategorii najlepszego filmu dokumentalnego Ikar jest klasycznym przykładem tego, jak pasjonujący temat łatwo przerobić na równie intrygującą opowieść. Ben Fogel natyka się na żyłę złota w postaci swojego bohatera zupełnie przypadkowo, ale doskonale wie co z nią zrobić. Jego osobiste śledztwo szybko zamienia się w globalną aferę, elektryzującą i żywcem... Czytaj dalej →

6 dni

6 days reż. Toe Fraser W kwietniu 1980 roku sześciu terrorystów wtargnęło do ambasady Iranu w Londynie. Uzbrojeni napastnicy wzięli ponad dwudziestu zakładników, wysuwając żądania do brytyjskiego rządu i irańskich władz, by uwolniono skazanych za polityczne i religijne poglądy więźniów w ich kraju. Przez najbliższe sześć dni budynek w dzielnicy Kensington był w centrum uwagi... Czytaj dalej →

Thelma

Thelma reż. Joachim Trier Bardzo cieszy fakt, że norweski reżyser, po przygodzie z kinem anglojęzycznym (średnio według mnie udane Głośniej od bomb) wrócił do rodzinnego kraju, by nakręcić doskonały film. Thelma ma niezwykłą atmosferę, tajemnicę i nastrój klasowego horroru. Ale zręcznie wykracza poza granice tego gatunku. Od pierwszych scen wiemy, że z tytułową bohaterką jest... Czytaj dalej →

Happy End

Happy End reż. Michael Haneke (Austria, Francja, Niemcy 2017) Tylko najwięksi laicy mogą spodziewać się po obrazie zatytułowanym Happy End łatwego i przyjemnego filmu z pozytywnym zakończeniem. Choć Haneke i tak zaskakuje, robiąc najlżejszą produkcję w karierze, która jest swoistym "the best of" tego reżysera. Ale nie łudźmy się - wizja starzejącego się, chorego europejskiego... Czytaj dalej →

Blok 99

Brawl In Cell Block 99 reż. S. Craig Zahler Bradley Thomas (Vince Vaughn) przeżywa jeden z gorszych dni w swoim życiu. Właśnie został zwolniony, a po powrocie do domu orientuje się, że jego żona Lauren (Jennifer Carpenter) ma z kimś romans. Po tym, jak ten zbudowany jak dąb mężczyzna wyżyje się na samochodzie, wchodzi do... Czytaj dalej →

Journeyman

Journeyman reż. Paddy Considine Historie bokserów w kinie to temat nie nowy, który zauroczył wielu uznanych twórców (Stallone, Eastwood, De Niro, Gyllenhaal), a kolejną cegiełkę do tej bogatej panoramy dokłada brytyjski aktor (Ultimatum Bourne'a, Makbet) i reżyser (Tyranozaur) - Paddy Considine. Journeyman to właściwie film o człowieku toczącym walkę z samym sobą, a boksu jest... Czytaj dalej →

Ingrid wyrusza na zachód

Ingrid Goes West reż. Matt Spicer Pokolenie Instagramowców w końcu dorobiło się filmu, które przedstawia je w krzywym zwierciadle. Żywiołowa Aubrey Plaza (serial Parks and Recreation, komedia Co ty wiesz o swoim dziadku?) wciela się Ingrid Thorburn, niezrównoważoną umysłowo dziewczynę, która po śmierci matki i pobycie w zakładzie psychiatrycznym, wyrusza do Los Angeles. Bohaterka obsesyjnie... Czytaj dalej →

Pełnia życia

Breathe reż. Andy Serkis Podnoszący na duchu, wzruszający, zabawny i świetnie zagrany - taki jest w kilku słowach debiutancki film Andy'ego Serkisa. Oparty na prawdziwej historii mężczyzny, który nie poddał się przykuwającej go na zawsze do łóżka chorobie. Produkcja ta ma wszelkie znamiona rasowego melodramatu, z wszystkimi jego plusami i minusami. Europejska premiera Pełni życia... Czytaj dalej →

Niezwyciężony

Stronger reż. David Gordon Green Jake Gyllenhaal wciela się w Jeffa Baumana, rannego podczas zamachu bombowego podczas bostońskiego maratonu kilka lat temu. Oparty na wspomnieniach mężczyzny, który stracił w tej tragedii obie nogi, film jest analizą tego, czym jest patriotyzm, heroizm oraz osobista walka z kalectwem. Jeff jest osobą dość lekkomyślną, mało słowną, ale sympatyczną.... Czytaj dalej →

Morderstwo w hotelu Hilton

The Nile Hilton Incident reż. Tarik Saleh (Dania, Francja, Niemcy, Szwecja 2017) Nie dajcie się zwieść temu sztampowemu tytułowi. Morderstwo w hotelu Hilton to coś więcej, niż przeciętny film kryminalny rozgrywający się w egzotycznej scenerii. Produkcja, która była rewelacją tegorocznego festiwalu w Sundance, zaskoczy pozytywnie miłośników mrocznego, zaangażowanego politycznie kina. Jeżeli kiedykolwiek odwiedziliście Kair, gdzie... Czytaj dalej →

Mudbound

Mudbound reż. Dee Rees Miło widzieć, że streamingowy gigant Netflix stawia na jakość, co potwierdzają coraz bardziej ambitne produkcje, prezentowane na festiwalach filmowych. Mudbound zadebiutowało w Toronto, a teraz mogli zobaczyć go widzowie LFF. Dee Rees, reżyserka znana głównie z produkcji telewizyjnych oraz świetnego debiutu Parias, stworzyła ważny film, opowiadający o wstydliwym momencie w historii... Czytaj dalej →

Lady Bird

Lady Bird reż. Greta Gerwig (USA 2017) Niezależne amerykańskie komedie o dorastających nastolatkach to temat rzeka. Prawie każdy filmowiec ze Stanów Zjednoczonych był w końcu dorastającym nastolatkiem, a najlepsze historie na pierwsze filmy czerpie się z własnych doświadczeń. Od Amerykańskiego graffiti do Earl, ja i umierająca dziewczyna, lista ta prawie nie ma końca. Nie dziwi... Czytaj dalej →

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑