Whitney

Drugi w ciągu ostatniego roku dokument o życiu gwiazdy pop wyszedł spod ręki twórcy Ostatniego króla Szkocji i innego filmu o muzyku – Marleya. Reżyser idzie podobną drogą, co Amy, więc porównania obydwu produkcji będą bardziej niż oczywiste. Na obrazy oglądane w Whitney złożyły się archiwalne fotografie, prywatne nagrania utrwalone na taśmach wideo, wywiady z... Czytaj dalej →

Zimna wojna

Czarno-białe zdjęcia, rzewne ludowe melodie, historia niemożliwej miłości rozgrywająca się w bloku komunistycznym, w zniszczymy konfliktem zbrojnym kraju. Elementy te sprawiają, że Zimna wojna nie należy do filmów optymistycznych, napawający pozytywną energią. Jest to jednak bez wątpienia produkcja powaljąca smutnym pięknem, gdzie nie ma przypadkowych kadrów, a każde ujęcie chciałabyś się oprawić i powiesić na... Czytaj dalej →

Ismael’s Ghosts – film review

Remember last year, when Cannes festival opened with a French drama full of A-listed actors? Neither do I, because Ismael's Ghosts is one utterly forgettable, pointless and irritating movie. For the 70th anniversary of the event, it was not appropriate to choose production from another country. Also, Arnaud Desplechin made his debut on the Cote... Czytaj dalej →

Paryż i dziewczyna

Historie o dojrzewaniu łatwo mogą popadać w ckliwość i stereotypy. Nic takiego na szczęście nie znajdziecie w filmie Paryż i dziewczyna, najlepszym debiucie ubiegłorocznego festiwalu w Cannes, nagrodzonym tam Złotą Kamerą. Paula (Laetitia Dosch) w pierwszej scenie dostaje drzwiami w twarz i usłyszy "jesteś wolna!". Symboliczne, bolesne narodziny bohaterki są początkiem jej kłopotów. Przez dziesięć... Czytaj dalej →

L’Amant Double – film review

François Ozon's provocative film will not leave viewers indifferent. The French director returns to the top form. The director uses genre cinema vocabulary, such as erotic thriller, horror and mystery drama, but he processes them in his own way. This way L'amant double starts working on multiple levels and is full of exciting details. Ozon... Czytaj dalej →

Solo: A Star Wars Story – film review

The biggest badass of the galaxy and many people's favourite character from the Star Wars saga rightly deserved a solo - excuse the pun - movie. There were many doubts about this project, directors swapped halfway through, but the most important one was casting. Who could play the legendary smuggler better than Harrison Ford? Well,... Czytaj dalej →

Ja, Godard

La Redoutable reż. Michel Hazanavicius Nagrodzony Oscarem (i Złotą Palmą) za Artystę Michel Hazanavicius, po bardzo chłodnym przyjęciu poprzedniego filmu Rozdzieleni, postanowił wkraść się do serce festiwalowiczów fortelem. Cóż innego lepiej sprawdzi się w Cannes niż komedia autotematyczna, o kinie. A dokładniej, o legendarnym bad-boyu francuskiej kinematografii, reżyserze Jean-Lucu Godardzie. Z tego z pozoru karkołomnego zadania... Czytaj dalej →

Blask

Hikari reż. Naomi Kawase (Japonia 2017) Film Kwiat wiśni i czerwona fasola sprawił, że Japonka Naomi Kawase w końcu zasmakowała sukcesu na międzynarodowym rynku filmowym. Hikari, jej piąty w historii tytuł w canneńskim konkursie głównym, powtórzy ten sukces tylko pod warunkiem, że dystrybutorzy dostrzegą potencjał w temacie romansu kobiety pracującej jako audiodeskryptor z tracącym wzrok... Czytaj dalej →

Dzień po

Geu-hu / The Day After reż. Hong Sang-soo (Korea Południowa 2017) Hong Sang-soo jest jednym ze stałych festiwalowych bywalców i od kilku lat trudno jego filmy znaleźć w normalnej dystrybucji. Twórca praktycznie kręci się wokół tych samych motywów, a jego wizualny styl jest nie do pomylenia z nikim innym. Koreańczyk miał pracowity ostatni rok, bo... Czytaj dalej →

Miecz Nieśmiertelnego

Mugen no Jūnin / Blade of the Immortal reż. Takashi Miike Po Takashim Miike nie mogłem spodziewać się niczego innego, niż krwawego filmu akcji wypełnionego czarnym humorem. Miecz Nieśmiertelnego jest dokładnie taki, choć momentami mamy wrażenie, że twórca Żywych lub martwych chce przebić sam siebie w ilości trupów ścielących się na ekranie. W będących klamrą sekwencjach walki... Czytaj dalej →

Wonderstruck

Wonderstruck reż. Todd Haynes (USA 2017) Todd Haynes nie jest reżyserem, który łatwo rezygnuje z ulubionych aktorów lub motywów. Tym bardziej nie dziwi obecność w Wonderstruck Julianne Moore oraz wizualnego hołdu dla Nowego Jorku. Jego siódmy film, a trzeci pokazywany w Cannes (po Idolu i Carol), oparty jest na ilustrowanej powieści młodzieżowej Briana Selznicka. Nie... Czytaj dalej →

Okja

Okja reż. Joon-ho Bong Okja obiecywała wiele, ale być może apetyt został zanadto rozbudzony. Historia przerośniętej świnki przyjaźniącej się z małą dziewczynką jest może i wzruszająca, mądra i dobrze opowiedziana, ale zbyt dużo w niej klisz a za mało oryginalności, żeby mnie do końca zadowolić. Nie słyszałem też o tym, żeby ktoś nagle przeszedł na wegetarianizm.... Czytaj dalej →

Bliskość

Tesnota / Closeness reż. Kantemir Bałagow (Rosja 2017) Jeden z najbardziej kontrowersyjnych filmów pokazywanych podczas ubiegłorocznego festiwalu w Cannes w sekcji Un Certain Regard. W połowie seansu widzowie zaczęli wychodzić urażeni dosłowną przemocą ukazaną na ekranie. Przed obejrzeniem Bliskości powiedzieć trzeba jasno: jeżeli jesteście wrażliwi na tego rodzaju reżyserskie zagrywki, balansujące na granicy dobrego smaku... Czytaj dalej →

Happy End

Happy End reż. Michael Haneke (Austria, Francja, Niemcy 2017) Tylko najwięksi laicy mogą spodziewać się po obrazie zatytułowanym Happy End łatwego i przyjemnego filmu z pozytywnym zakończeniem. Choć Haneke i tak zaskakuje, robiąc najlżejszą produkcję w karierze, która jest swoistym "the best of" tego reżysera. Ale nie łudźmy się - wizja starzejącego się, chorego europejskiego... Czytaj dalej →

Księżyc Jowisza

Jupiter holdja reż. Kornél Mundruczó Kornél Mundruczó trzy lata temu opuszczał Cannes z nagrodą główną przeglądu Un Certain Regard za Białego boga. W ubiegłym roku jego najnowszy film otworzył mu wrota do konkursu głównego. Przyjęty mieszanymi recenzjami Księżyc Jowisza jest ambitnym, wielowątkowym dziełem, w którym twórcy zabrakło odrobiny powściągliwości. Mundruczó wraca w nowym obrazie do tematyki uchodźców,... Czytaj dalej →

W ułamku sekundy

Aus dem Nichts reż. Fatih Akim W ułamku sekundy, wyreżyserowany przez mieszkającego w Niemczech Turka Fatiha Anika (laureat Złotego Niedźwiedzia za Głową w mur), opowiada opartą na prawdziwych wydarzeniach historię kobiety, która straciła męża i syna w motywowanym rasową nienawiścią ataku terrorystycznym. Grająca główną rolę Diane Kruger za ten film zasłużenie została uhonorowana Złotą Palmą... Czytaj dalej →

Zabicie świętego jelenia

The Killing Of A Sacred Deer reż. Yorgos Lanthimos Dwa lata temu powstał nieprawdopodobny związek. Grek Yorgos Lanthimos na nowo odkrył Colina Farrella, który potrafił pozbyć się wizerunku ociężałego umysłowo osiłka grającego w miernych produkcjach. Lobster wyszedł tak dobrze, że panowie spotkali się ponownie. Zabicie świętego jelenia bez roli irlandzkiego aktora wiele by stracił. Jego bohater jest centralną... Czytaj dalej →

Patti Cake$

Patti Cake$ reż. Geremy Jasper Zapomnijcie o Wonder Woman, Atomic Blonde i Czarnej Wdowie. Na dzielni pojawiła się nowa superbohaterka. Lepsza, bo wywodząca się z naszego świata. Głos ludu pracującego, społecznego marginesu, wszystkich walczących o przetrwanie do końca miesiąca, o tych, którzy zrobią wszystko, żeby spełnić swoje marzenia. To Patricia Dombrowski, aka Killa P, aka... Czytaj dalej →

Good Time

Good Time reż. Benny i Josh Safdie Robert Pattinson od kilku lat ciężko pracuje, żeby pozbyć się kochanego przez nastolatki wizerunku seksownego wampira. Angażuje się w filmy ambitnych reżyserów, jak choćby Davida Cronenberga, albo bierze nieoczywiste role, jak ta opóźnionego umysłowo bohatera w post-apokaliptycznym dramacie Rover. Nigdy nie był jednak tak blisko wymazania stygmatu Edwarda jak... Czytaj dalej →

Łagodna

Krotkaya reż. Sergiej Łoźnica Dewiza "im mniej, tym więcej" powinna zostać wytatuowana na rękach niektórych reżyserów. W kolejce po taką dziarę stanąć powinien Sergiej Łoźnica (We mgle, Serce ty moje), białoruski twórca, któremu sławę przyniosły kapitalne dokumenty. Niestety, w filmach fabularnych pozwala sobie na dużo i jednym posunięciem unieważnia efekt, który budował przez dwie godziny. Dokładnie... Czytaj dalej →

The Florida Project

The Florida Project reż. Sean Baker Sean Baker to ten sam facet, który nakręcił pierwszy pełnometrażowy film telefonem komórkowym marki Apple. Mandarynka być może treściowo i technicznie jest w zupełnie innym miejscu niż The Florida Project, ale reżyser znów mówi o tym samym: odziera Amerykę z resztek złudzeń i marzeń. Nieprzypadkowo umiejscawia akcję filmu w... Czytaj dalej →

Mięso

Raw reż. Julia Ducournau Kiedy wybieramy się do kina na film, o którym poszła już fama, że ludzie na jego projekcjach mdleli i trzeba było ich hurtem wynosić, to oczekiwania są nieprzeciętne. Owszem, trochę przesadziłem, bo podczas pokazów w Toronto pewnie ktoś zjadł obiad i obejrzał potem Mięso, albo zwyczajnie chciał dostać zwrot kasy. Tak... Czytaj dalej →

Podwójny kochanek

L'Amant Double reż. François Ozon Prowokujący film Françoisa Ozona nie pozwala przejść obok niego obojętnie. Francuski reżyser wrócił do szczytowej formy. Twórca nie boi się sięgać po schematy znane z kina gatunków, jak thriller erotyczny i horror, ale przetwarza na je po swojemu. Podwójny kochanek (L'amant double) zyskuje dzięki temu nowy wymiar i ekscytujące detale.... Czytaj dalej →

Nazywam się Cukinia

Ma Vie de Courgette reż. Claude Barras Są takie filmy, które nie potrzebują za dużo czasu, by do siebie przekonać, wciągnąć, wzruszyć i zostawić widza na sali płaczącego cicho podczas napisów końcowych. Tak właśnie sprawa ma się z francuską animacją Nazywam się Cukinia, docenioną przez publiczność festiwali filmowych San Sebastian i Warszawie oraz w Cannes,... Czytaj dalej →

Nigdy cię tu nie było

You Were Never Really Here reż. Lynne Ramsay Jeszcze przed pokazem filmu Lynne Ramsay krążyły plotki, że reżyserka dramatu Musimy porozmawiać o Kevinie ciągle pracuje nad finalną wersją swojego nowego obrazu i zobaczymy jeszcze niedokończoną kopię. To prawda, brak napisów końcowych i dodana w ostatniej chwili ścieżka dźwiękowa autorstwa Johnny'ego Greenwooda (członek grupy Radiohead) mogły sugerować,... Czytaj dalej →

Na pokuszenie

The Beguiled reż. Sofia Coppola Na pokuszenie Sofii Coppoli to oparty na książce Thomasa P. Cullinana film opowiada o pewnym epizodzie z wojny secesyjnej w Stanach Zjednoczonych z XIX wieku. Dziejąca się w jednym miejscu akcja i kostiumy zawsze grożą tym, że otrzymać możemy dobrze obsadzony teatr telewizji. Powieść zaadaptowana na ekran została już wcześniej, w... Czytaj dalej →

Niemiłość

Nelyubov / Loveless reż. Andriej Zwiagincew Andriej Zwiagincew ze swoim Niemiłość (Nelyubov) trafił do canneńskiego konkursu niemal w ostatnie chwili, bo zdjęcia do produkcji ukończył na początku kwietnia, tylko kilka dni przed terminem zgłaszania filmów na festiwal. Doskonale się złożyło, bo autor jest jednym z najważniejszych twórców we współczesnym kinie, nie tylko rosyjskim. Lewiatan, za który... Czytaj dalej →

120 uderzeń serca

120 battements par minute reż. Robin Campillo 120 uderzeń serca to historia organizacji ACT UP, francuskiego skrzydła siostrzanej, amerykańskiej grupy, która w latach 90. poprzez akcje protestacyjne i happeningi domagała się większej uwagi ludziom zarażonym wirusem HIV. Aktywiści skupiali się na atakowaniu firm farmaceutycznych i organizacji rządowych, które bezpośrednio wpływały na finansowanie leków i badania prowadzone... Czytaj dalej →

The Square

Ruben Östlund kilka lat temu podbił Cannes filmem Turysta, prezentowanym w sekcji "Pewien przegląd". Teraz trafił do konkursu głównego - zasłużenie, bo The Square to godny następca tamtego tytułu i rozwinięcie typowych dla twórcy wątków. Z perfekcyjnym zmysłem obserwatora, prześmiewcy i kuratora ludzkich zachowań, film szwedzkiego reżysera ma szansę być mocnym kandydatem w wyścigu po... Czytaj dalej →

Kobiety mojego życia

Ismaël's Ghosts / Les fantômes d'Ismaël reż. Arnaud Desplechin W tym roku wieczór otwarcia Cannes nalał do Francuzów. Na 70. rocznicę imprezy nie wypadało wybrać produkcji z innego kraju. Arnaud Desplechin zaliczył swój debiut właśnie na Lazurowym Wybrzeżu dwadzieścia pięć lat temu. Jego najnowszy film spodobać się powinien głównie zwolennikom talentu reżysera, ale przyciągnąć do kin... Czytaj dalej →

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑