Mandy

Nicolas Cage niech zapomni o aktorskiej emeryturze, skoro występuje w takich filmach jak Mandy. Obraz greckiego reżysera Panosa Cosmatosa jest jednym z najdziwniejszych, najbardziej brutalnych tytułów pokazywanych w czasie 71. Festiwalu Filmowego w Cannes. Tak, w pojedynku Matt Dillon kontra Cage to ten ostatni zrobiłby bohaterowi ostatniego filmu Larsa von Triera „z dupy jesień średniowiecza”. Utrzymany... Czytaj dalej →

Isabelle i mężczyźni

Z romantycznymi filmami z Francji różnie bywa. Ich jakość często nie ustępuje polskim odpowiednikom i nawet największe gwiazdy nie gwarantują udanej produkcji. I w tym wypadku można również być podejrzliwym, bo historia kobiety szukającej miłości brzmi podejrzliwie ckliwie. Nic z tego. Isabelle i mężczyźniwyreżyserowała Claire Denis, która nie idzie na kompromisy. Nawet Juliette Binoche, która... Czytaj dalej →

Człowiek, który zabił Don Kichota

Terry Gilliam użerał się z tym filmem ponad dwadzieścia lat. Zmieniali się aktorzy, koncepcja opowieści, producenci, scenariusz. Zdjęcia ruszały, by potem cała praca kończyła się fiaskiem. Prawa do obrazu trafiły do firmy ubezpieczeniowej, która nie chciała tracić więcej pieniędzy. Reżysera czekał podobny los co Orsona Wellsa, który po dwóch dekadach starań, nigdy nie dokończył swojego... Czytaj dalej →

Szczęśliwy Lazzaro

Zatrzymana w czasie włoska wioska, położona gdzieś w górach. Trzydziestoosobowa osada pracuje od rana do wieczora na roli przy uprawie tytoniu. Jedyna droga komunikacji – most, zniszczony został jakiś czas temu, więc społeczność jest praktycznie odcięta od świata. Łącznikiem z cywilizacją jest niejaki Nicola, który od czasu do czasu zjawia się z zapasami, towarem i... Czytaj dalej →

The Image Book

Szalone dywagacje starego dziadka albo przebłysk geniuszu mistrza? Odpowiedzi będzie tyle, ilu widzów, którzy przetrwali półtorejgodzinny esej-obraz Godarda. Złożony z fragmentów innych filmów, przekazów telewizyjnych, okraszony erudycyjnym komentarzem i rozpraszającą uwagę ścieżką dźwiękową, The Image Book jest wielką zagadką, której rozszyfrowanie nie należy do najłatwiejszych. Z przekazu wyciągamy wnioski o rozpadającym się współczesnym świecie Zachodu,... Czytaj dalej →

Granica

Nie zdziwi mnie, jeżeli Granica otrzyma tytuł najdziwniejszego filmu festiwalu. I trudno go będzie przebić. Historia brzydkiej strażniczki granicznej, która ma niesamowity dar „wąchania” ludzkich emocji. Kobieta nosem potrafi wyczuć przemycany alkohol, skrywane sekrety w postaci pornografii dziecięcej oraz zbliżające się zwierzęta. Przez rodziców utrzymywana w świadomości, że swój dar i szpetny wygląd zawdzięcza błędnemu... Czytaj dalej →

Shoplifters

Hirokazu Koreeda ma oko do relacji rodzinnych. Jego najnowszy film jest równie znakomity, co pamiętny Jak ojciec i syn z 2013 roku. Spadkobierca mistrza Yasujiro Ozu oraz społeczny komentator potrafi lirycznie opowiedzieć o związkach między domownikami, ale też dopilnować tego, żebyśmy zrozumieli kontekst ekonomiczny przedstawianej historii. Shoplifters działa doskonale na obydwu poziomach, nie popada w... Czytaj dalej →

Wszyscy wiedzą

Opromieniony Oscarem za Klienta Asghar Farhadi zrealizował film w całości w obcym dla niego języku. Wszyscy wiedzą ma wielkie gwiazdy w obsadzie, ale porusza ulubione przez reżysera tematy. Jest to historia rodzinnego spotkania, podczas którego na wierzch zaczynają wypływać stare sekrety, które doprowadzą do nieodwracalnych zmian w relacjach między bohaterami. Laura (Penélope Cruz), razem z nastoletnią... Czytaj dalej →

Na wojnie

Dziesięciominutowa owacja na stojąco, którą zakończył się pokaz filmu Brize w Cannes udowadnia, że społeczne sprawy są niezwykle bliskie sercu francuskiej publiczności. Reżyser, który pokazał tak kilka lat temu znakomitą Miarą człowieka, znów zaangażował Vincenta Lindona do swojego projektu. I wyszedł z tego zwycięsko, bo aktor kolejny raz udowadnia, że jest nieprzeciętnie utalentowany i może... Czytaj dalej →

Fuga

Na tą chwilę czekaliśmy ponad czterdzieści lat. Polska reżyserka zaprezentowała swój film w sekcji Semain de la Critique festiwalu Cannes po raz drugi od czasu Aktorów prowincjonalnych Agnieszki Holland. Wydarzenie napawa dumą nie tylko z powodu tego faktu. Drugi film Smoczyńskiej, która zaskoczyła wszystkim łamiącymi wszelkie konwencje Córkami dancingu, jest piekielnie dobry i prowokujący. Mimo powolnego... Czytaj dalej →

Tajemnice Silver Lake

Wrzućmy do blendera odrobinę Alfreda Hitchcocka (ze wskazaniem na Okno na podwórze), dodajmy Romana Polańskiego z Chinatown i Lokatora, do tego szczypta Davida Lyncha (Mulholland Drive) i psychodeliczny sos P.T. Andersona (Wada ukryta). Wyjdzie nam mniej więcej Tajemnice Silver Lake, drugi film twórcy świetnego horroru Coś za mną chodzi. Rozgrywająca się w Los Angeles historia... Czytaj dalej →

Czarne bractwo. BlacKkKlansman

Historia opowiedziana w tym filmie jest tak nieprawdopodobna, że aż prawdziwa. W latach 70. pierwszy czarnoskóry policjant w Colorado postanowił zinfiltrować organizację Ku Klux Klan, podszywając się przez telefon za białego Amerykanina. Razem z kolegą, który spotykał się z członkami osobiście, zdemaskowali członków społeczności oraz ich plany. Spike Lee używa tej historii jako pretekstu do... Czytaj dalej →

Jeszcze dzień życia

Międzynarodowa koprodukcja z udziałem Polski, oparta na książce Ryszarda Kapuścińskiego pod tym samym tytułem. Film częściowo zrealizowany jako fabularyzowana animacja, częściowo – dokument w formie rozmów z jej bohaterami. Twórcy płynnie przeskakują pomiędzy dwoma gatunkami, tworząc spójną, fascynująca opowieść o reporterze w piekle wojny domowej, przyglądającym się rozpadającemu się krajowi. Kapuściński zjawia się w Angoli... Czytaj dalej →

Najczystszy jest popiół

Gdyby ktoś zabrał film chińskiego twórcy z powrotem do montażowni i okroił jakieś pół godziny, Zhangke miałby na koncie kolejne arcydzieło. A tak, Najczystszy jest popiół jest dziełem poprawnym, interesującym, momentami świetnym, ale w ogólnym rozrachunku nużącym i pozostawiającym spory niedosyt. Historię związku pomiędzy Qiao (Tao Zhao) i Binem (Fan Liao) oglądamy na przestrzeni niemal... Czytaj dalej →

Dom, który zbudował Jack

Skandalista Lars von Trier powrócił do Cannes na „warunkowym”. Dwu i pół godzinna historia seryjnego mordercy, który w pięciu częściach i epilogu opowiada nam o swoich zabójstwach, podzieliła publiczność. Podczas premierowego pokazu wielu widzów opuściło salę. Ci, którzy zostali, nagrodzili twórców Domu, który zbudował Jack długą owacją. Tych pierwszych jestem w stanie zrozumieć. Sceny mordowania... Czytaj dalej →

Climax

Nie mówiąc nic nikomu francuski mistrz kontrowersji Gaspar Noé zrealizował kolejny film. I naprawdę trudno powiedzieć, że jakoś się zmienił. Climax ma wszystkie wyznaczniki jego stylu. Wirującą kamerę, oglądającą bohaterów z przeróżnych kątów. Skąpane w neonowym świetle korytarze. Długie, popisowe ujęcia z wieloma bohaterami na planie. Pulsującą, zadziorną muzykę house. Seks, przemoc i śmierć dopełniają... Czytaj dalej →

Sorry Angel

Francuskie filmy w selekcji konkursowej Cannes zawsze podejmowane są przez dziennikarzy z rezerwą i tym razem była ona usprawiedliwiona. Honoré przygotował swoisty sequel do 120 uderzeń serca, prezentowanego w ubiegłym roku w tej samej sekcji. Ba, jego bohater nawet w pewnym momencie wybiera się na spotkanie organizacji ACT UP. Akcja rozgrywa się w środowisku homoseksualistów... Czytaj dalej →

Arktyka

Gatunek filmów survival rządzi się swoimi prawami. Oto człowiek staje oko w oko z naturą i stara się przetrwać to nierówne spotkanie. Kilka lat temu Robert Redford sam na sam siłował się z potęgą oceanu we Wszystko stracone. W Arktyce wymieniono wodę w stanie płynnym na wieczną zmarzlinę, a Roberta zastąpił młodszy, ale równie doskonale przygotowany... Czytaj dalej →

Dogman

Wiele elementów Dogmana może sprawić, że film będzie wydawał się odstręczający. Surowa rzeczywistość przedstawiona na ekranie, smutne i zmęczone życiem twarze, wszechobecne poczucie porażki i degrengolady. Włoska prowincja, podupadające miasteczko z obskurnym budynkami oraz mieszkańcami, wśród których dominuje starsze pokolenie i dzieci. Ktokolwiek z jakimiś perspektywami, kto mógł znaleźć gdzieś pracę – wyjechał. Zostali „lokalsi”,... Czytaj dalej →

Trzy twarze

Panahi od kilkunastu lat ma zakaz opuszczania Iranu i realizowania filmów, ale ten ostatni zakaz udaje mu się jakoś omijać. Ostatnie jego produkcje starają się obejść cenzurę pod pozorem, że nie są kinem (słynny To nie jest film, przemycony do Cannes kilka lat temu). Reżyser w Trzech twarzach nie skupia się tym razem na sobie, jako... Czytaj dalej →

The World Is Yours

Francuski reżyser Romain Gavras, syn słynnego Costy, znany jest przede wszystkim z szokujących, wizualnie dopracowanych teledysków dla artystów takich jak M.I.A, Justice czy Jamie XX. Jego drugi film pełnometrażowy jest na pozór kolejną gangsterską opowieścią, ale twórca sprytnie wywraca przyzwyczajenia widza do góry nogami, żeniąc heist movie ze światem prosto z wczesnych produkcji Guy’a Ritchie.... Czytaj dalej →

Płomienie

Reżyser trzeci raz obecny w Cannes, wyjechał już stąd ze Złotą Palmą za scenariusz do filmu Poezja. Płomienie również zakusy na nagrody, bo ta intrygująca, wciągająca historia, urzekła wielu widzów. Choć pewnie tyluż również wynudziła, bo dwu i pół godzinny seans nie należy do najłatwiejszych. Za to czekająca na końcu satysfakcja jest tego warta. Niestety, Płomienie... Czytaj dalej →

Lato

Dziwnie było oglądać wywiady i rozmowy z członkami ekipy filmowej, którzy w Cannes musieli tłumaczyć się za reżysera. Kiriłł Sieriebriennikow przebywa obecnie w areszcie domowym w Rosji i nie został wypuszczony przez władze, aby promować swoją najnowszą produkcję. Szkoda, bo Lato zostało gorąco przyjęte przez publiczność i we Francji. Podobnie powinno być podczas pokazów we Wrocławiu.... Czytaj dalej →

Kafarnaum

Po canneńskiej projekcji najnowszego filmu reżyserki Karmelu długo prowadziłem dyskusję ze znajomymi o tym, czy używanie historii małego, biednego dziecka w celu zdobycia nagród na głównym festiwalu filmowym nie jest jakimś emocjonalnym szantażem. Ten Slumdog. Milioner z ulicy tegorocznego Cannes może z pozoru brzmi na kiczowaty, ryzykowny pomysł, ale Labaki wychodzi z tej karkołomnej próby zwycięsko.... Czytaj dalej →

Whitney

Drugi w ciągu ostatniego roku dokument o życiu gwiazdy pop wyszedł spod ręki twórcy Ostatniego króla Szkocji i innego filmu o muzyku – Marleya. Reżyser idzie podobną drogą, co Amy, więc porównania obydwu produkcji będą bardziej niż oczywiste. Na obrazy oglądane w Whitney złożyły się archiwalne fotografie, prywatne nagrania utrwalone na taśmach wideo, wywiady z... Czytaj dalej →

Zimna wojna

Czarno-białe zdjęcia, rzewne ludowe melodie, historia niemożliwej miłości rozgrywająca się w bloku komunistycznym, w zniszczymy konfliktem zbrojnym kraju. Elementy te sprawiają, że Zimna wojna nie należy do filmów optymistycznych, napawający pozytywną energią. Jest to jednak bez wątpienia produkcja powaljąca smutnym pięknem, gdzie nie ma przypadkowych kadrów, a każde ujęcie chciałabyś się oprawić i powiesić na... Czytaj dalej →

Ismael’s Ghosts – film review

Remember last year, when Cannes festival opened with a French drama full of A-listed actors? Neither do I, because Ismael's Ghosts is one utterly forgettable, pointless and irritating movie. For the 70th anniversary of the event, it was not appropriate to choose production from another country. Also, Arnaud Desplechin made his debut on the Cote... Czytaj dalej →

Paryż i dziewczyna

Historie o dojrzewaniu łatwo mogą popadać w ckliwość i stereotypy. Nic takiego na szczęście nie znajdziecie w filmie Paryż i dziewczyna, najlepszym debiucie ubiegłorocznego festiwalu w Cannes, nagrodzonym tam Złotą Kamerą. Paula (Laetitia Dosch) w pierwszej scenie dostaje drzwiami w twarz i usłyszy "jesteś wolna!". Symboliczne, bolesne narodziny bohaterki są początkiem jej kłopotów. Przez dziesięć... Czytaj dalej →

L’Amant Double – film review

François Ozon's provocative film will not leave viewers indifferent. The French director returns to the top form. The director uses genre cinema vocabulary, such as erotic thriller, horror and mystery drama, but he processes them in his own way. This way L'amant double starts working on multiple levels and is full of exciting details. Ozon... Czytaj dalej →

Solo: A Star Wars Story – film review

The biggest badass of the galaxy and many people's favourite character from the Star Wars saga rightly deserved a solo - excuse the pun - movie. There were many doubts about this project, directors swapped halfway through, but the most important one was casting. Who could play the legendary smuggler better than Harrison Ford? Well,... Czytaj dalej →

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑