Trzy twarze

3_faces_02

Panahi od kilkunastu lat ma zakaz opuszczania Iranu i realizowania filmów, ale ten ostatni zakaz udaje mu się jakoś omijać. Ostatnie jego produkcje starają się obejść cenzurę pod pozorem, że nie są kinem (słynny To nie jest film, przemycony do Cannes kilka lat temu). Reżyser w Trzech twarzach nie skupia się tym razem na sobie, jako udręczonemu przez system twórcy, ale opowiada o kobietach w przemyśle filmowym rządzonego przez religijny reżim kraju. Jest to również analiza patriarchalnej kultury Iranu wogóle.

3_faces_01

Punktem wyjścia opowieści jest wideo-selfie nakręcone na telefonie, które otrzymuje znana z telewizji aktorka (Behnaz Jafari). W owym nagraniu młoda dziewczyna z północnej części kraju wyraża rozpacz, że rodzina nie pozwala jej studiować aktorstwa. Obietnica zmiany zdanie po tym, jak wyjdzie za mąż, okazała się fortelem. Dziewczyna (Marziyeh Rezaei) w dramatycznym geście wiesza się w pobliskiej jaskini. Nagranie trafia do aktorki poprzez jej najbliższą przyjaciółkę. Gwiazda telewizji jest przejęta losem młodej kobiety, obdzwaniała szpitale i kostnice, ale nie znalazła o niej żadnej informacji. Dlatego razem z Panahim, który tak się składa, że pracuje nad scenariuszem o samobójstwie, udają się w odludną część Iranu, by dowiedzieć się prawdy.

fd56f66f7c90d4326f49c3f1d0cded3c

Trzy twarze to dosłownie kino drogi, bo rozgrywa się prawie w całości w samochodzie albo tuż przed oczyma kierowcy. Jest to pretekst to przyjrzenia się kulturze kraju, którą jak w soczewce skupia prowincja. Detektywistyczna historia jest raczej pretekstem do innych rozważań. Pogląd o wyższość mężczyzn nad kobietami jest głęboko zakorzeniony w świadomości Irańczyków i zostaje kilka razy zasygnalizowana, choćby w scenie z cielakiem leżącym na środku drogi oraz w dyskusji o chłopięcych napletkach.

78c14d4e723e2e7139f66e5bc6998976

Panahi pokazuje również trzy pokolenia aktorek. Behnaz Jafari reprezentuje teraźniejszość, znaną i utożsamianą z rolami, które gra. Jeżeli tylko bohaterka ze wściekło rudymi włosami zachowuje się inaczej niż w jej filmach, ze strony ludzi następuje niechęć i dysonans poznawczy. Młoda bohaterka, która trzy dni temu zniknęła z domu rodziców, reprezentuje przyszłe pokolenie, któremu wcale nie jest łatwo osiągnąć tego, co pragną. W małych społecznościach postrzegane są jako nikomu niepotrzebna ekstrawagancja, skoro zadaniem kobiety jest wyjść za mąż i zostać matką i panią domu. Najstarsze pokolenie reprezentuje tajemnicza postać kobieca, w symboliczny sposób praktycznie nieobecna na ekranie (widzimy tylko jej cień i moment, gdy maluje obraz). Jest to znak czasów, bo kiedyś popularna osoba, przez nowy ustrój została wymazana z życia publicznego.

Filmowi nie brakuje świetnych dialogów, kilku komicznych scen oraz przemyślanej strony formalnej, ale zbyt mało tu poczucia wyjątkowości i oryginalności. Trzy twarze nie porusza i angażuje też tak, jak produkcje legendarnych irańskich reżyserów (Kiarostami).

Ocena: 6/10

Se rokh (3 Faces)

reż. Jafar Panahi

Iran 2018

Film pokazany zostanie w sekcji Mistrzowie 18. MFF Nowe Horyzonty we Wrocławiu.

Projekcje: 27.07 KNH9 13:45, 30.07 KNH9 16:15, 05.08 KNH9 13:15.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: