W ułamku sekundy

in_the_fade_lead

Aus dem Nichts

reż. Fatih Akim

W ułamku sekundy, wyreżyserowany przez mieszkającego w Niemczech Turka Fatiha Anika (laureat Złotego Niedźwiedzia za Głową w mur), opowiada opartą na prawdziwych wydarzeniach historię kobiety, która straciła męża i syna w motywowanym rasową nienawiścią ataku terrorystycznym. Grająca główną rolę Diane Kruger za ten film zasłużenie została uhonorowana Złotą Palmą podczas festiwalu filmowego w Cannes.

in_the_fade_03

Kruger, grająca w języku niemieckim po raz pierwszy od długiego czasu, wciela się w Katję, którą miłość i los związał z Nurim (Numan Acar), tureckim imigrantem. Mężczyzna odsiedział wyrok w więzieniu za sprzedaż narkotyków, ale wyszedł z niego odmieniony i zajmuje się pomocom innym imigrantom, tłumaczeniem i świadczeniem usług turystycznych. Para ma sześcioletniego syna Rocco i nie mamy wątpliwości, że są niezwykle szczęśliwi. Akin używa kilkakrotnie nagranych amatorską kamerą i telefonem komórkowym klipów, które służyć będą jako flashbacki. Nuri i Rocco giną bowiem bardzo szybko na początku filmu w wybuchu bombowym. Policja wszczyna dochodzenie, a Katja radzi sobie ze startą rodziny wracając do narkotykowych przyzwyczajeń.

in_the_fade_02

W ułamku sekundy składa się z trzech segmentów, a każdy charakteryzuje się innym fabularnym wydźwiękiem. Utrata rodziny to dramat egzystencjalny, skupiający się na wewnętrznych cierpieniach bohaterki, oddana przez wiecznie padający deszcz i mroczne, wyprane z kolorów zdjęcia. Kiedy dochodzi do procesu, w kard wpada więcej światła, a twórcy sprytnie posługują się konwencją dramatu sądowego. Finał, nawiązujący do filmów opowiadających o zemście, nabiera innego tempa. Spoiwem tych różnych elementów jest Kruger, która równie przekonująco wygrywa cierpnie i złość w milczących scenach, jak i w wybuchach gniewu. Jesteśmy z jej postacią, kiedy rodzice Nuriego informują ją, że chcą zabrać resztki ciał syna i wnuka do Turcji, a ona, żeby zebrać odwagę na odpowiedź, „wciąga kreskę” w toalecie. Albo gdy obserwujemy jej zmieniającą się twarz, kiedy patolog w czasie procesu odczytuje detaliczny opis zwłok jej syna. Dojrzała rola aktorki jest najjaśniejszym punktem filmu.

in_the_fade_01

Eklektyczny styl W ułamku sekundy i kilka wątpliwych decyzji reżyserskich (słaby ostatni akt, przewidywalna i łopatologiczna narracja, banalne metafory wizualne) obniżają jego ogólną notę. Szkoda również, że tak politycznie naładowany materiał wygląda na mało aktualny, a nawet szkodliwy. Odebranie głównej myśli produkcji jako „bierzecie sprawiedliwość w swoje ręce” jest ogromnym wypaczeniem, do którego doprowadza dość prosta retoryka opowieści.

Ocena: 6/10

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

Blog na WordPress.com.

Up ↑

%d blogerów lubi to: