Na pokuszenie

the_beguiled_03

The Beguiled

reż. Sofia Coppola

Na pokuszenie Sofii Coppoli to oparty na książce Thomasa P. Cullinana film opowiada o pewnym epizodzie z wojny secesyjnej w Stanach Zjednoczonych z XIX wieku. Dziejąca się w jednym miejscu akcja i kostiumy zawsze grożą tym, że otrzymać możemy dobrze obsadzony teatr telewizji. Powieść zaadaptowana na ekran została już wcześniej, w 1971 roku – w Oszukanym główną rolę zagrał sam Clint Eastwood. Reżyserka Między słowami zarzekała się jednak, że nie robiła remake’u, choć siłą rzeczy jej produkcja będzie z poprzednim tytułem porównywana. Wynik jej pracy jest dobry i śmiało stanąć może obok produkcji Dona Siegela.

Filmowy zmysł Coppoli czuć od pierwszych ujęć, kiedy to kamera towarzyszy młodej dziewczynce zbierającej grzyby w lesie. Obiektyw od razu ukazuje duszny nastrój tej części kraju, z dębami oraz wiszącymi z nich złocistymi oplątwami i pięknym, miękkim światłem padającym przez gałęzie. Obok głosu dziecka nucącego piosenkę, w tle co chwilę eksploduje huk dział. Front jest bardzo blisko, jesteśmy w trzecim roku trwania bratobójczej wojny między Północą i Południem. Amy (Oona Laurence) natrafia na coś więcej, niż grzyby – schowanego w gąszczu rannego John McBurney (Colin Farrell), żołnierza wojsk Północy. Mężczyzna prosi o pomoc, a ponieważ jest wyjątkowo miły, dziewczynka, kierowana chrześcijańskim miłosierdziem, postanawia mu pomóc. Zabiera go do nie tak odległego seminarium dla młodych dam, prowadzonego przez Marthę Farnsworth (Nicole Kidman), w którym nauczycielką jest Edwina Dabney (Kirsten Dunst), a uczy się w sumie pięć młodych dziewczyn w różnym wieku – najstarsza z nich to Alicja (Elle Fanning). Wbrew pierwszemu instynktowi kobiety decydują się nie wydać żołnierza swoim wojskom, ale zaopiekować się nim do momentu, jak nie wyzdrowieje. Pojawienie się mężczyzny w domu zaburzy rytm i spokój codziennych obowiązków.

THE BEGUILED - SOFIA COPPOLA_02

Nie przepadam za pisaniem o tym, jak to kobieta w roli reżyserki zadbała o bardziej feministyczny wymiar oglądanej historii, ale nie da się uciec od tego stwierdzenia w przypadku Na pokuszenie. Coppola skupia się na pokazaniu, jak samotne panny w różnym wieku reagują na męską obecność. John jest dla nich symbolem czegoś, co było ostatnio nieobecne ze względu na wojnę – seksualnej świadomości, pożądania, flirtu, zainteresowania płcią przeciwną. Postać Farrella ma w sobie mnóstwo delikatności, szarmanckich manier i łagodności, co ułatwia z nim kontakt. Jednocześnie, przez silne, szorstkie dłonie, wyrazistą urodę i Irlandzki akcent jest w nim coś zwierzęco uwodzącego. McBurney to typowy czaruś, który znalazł sposób na każdą z kobiet w domu – nawet najmłodsze mieszkanki wydają się nim zafascynowane. Dla tych starszych jest nieobecnym mężem lub narzeczonym, który zginął w czasie wojny z Południem. Te młodsze traktują go jako starszego brata, opiekuna, a może nawet ojca. Z fascynacją oglądamy, jak panny pstrzą się w najlepsze suknie, ubierają biżuterię i odświętne broszki, by tylko zwrócić na siebie uwagę. Jankes prowadzi jednak bardzo niebezpieczną grę. Wkrada się do serc kobiet głównie z praktycznego powodu – chciałby zostać w domu jako gość, może jako ogrodnik, ale nie chce wpaść w ręce wroga. Taki plan ma Martha – czekają tylko, aż stan ich gościa się poprawi. To nie miłość motywuje jego działania – to strach przed śmiercią. Zresztą w ten sposób przetrwał pole walki – zwyczajnie z niego uciekając.

Zobacz również: Recenzja filmu Somewhere. Między miejscami

Film wyraźnie rozpada się na dwie części i można mieć zarzuty, że pierwsza z nich jest dość leniwa rozwija się ślamazarnie. Ujmuje jednak to, z jakim spokojem i konsekwencją Coppola pokazuje swoje bohaterki, każdej z nich dając więcej niż trzecioplanową rolę. Ale to w czworokącie Kidman – Dunst – Fanning – Ferrell tkwi kluczowe napięcie dla rozwoju akcji. Elle kradnie każdą scenę swoim szelmowskim uśmiechem, Nicole – stoickością i bezpośredniością, a Kirsten – dawno nie widzianą w jej rolach delikatnością i naiwnością. Colin wypada niestety tylko przeciętnie, ale głównie przez ograniczone ruchy jego postaci.

Nie do końca przekonały mnie kręcone przy naturalnym oświetleniu świec zdjęcia we wnętrzach. Są niezwykle ciemne i aż prosi się o to, by ktoś zapalił jakąś lampkę na naftę.

Reżyserka Marii Antoniny nie wyjedzie raczej z Cannes ze Złotą Palmą, ale może jakaś niespodziewana decyzja sprawi, że Na pokuszenie otrzyma którąś z mniejszych nagród. Tak czy inaczej, gorące nazwiska obsady i twórczyni na pewno sprawią, że produkcja osiągnie przyzwoity wynik w box officie.

Ocena: 7/10

Sofia Coppola otrzymała Nagrodę za reżyserię podczas 70. Festiwalu Filmowego w Cannes 2017. Była to dopiero druga w historii imprezy nagroda dla kobiety w tej kategorii.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

Blog na WordPress.com.

Up ↑

%d blogerów lubi to: