Dogtooth. Kieł

Dogtooth
Dogtooth

Dogtooth

reż. Giorgos Lanthimos

Grecja 2009

Rodzina żyjąca w domu odciętym od świata. Nie przez siły natury czy inny kataklizm, ale na własne życzenie. Rodzice postanawiają uchronić swoje dzieci od zgubnych wpływów współczesnej kultury, zatrzymując ich prze sobie poprzez tworzenie odrębnej rzeczywistości. Największymi wrogami ludzi są koty, zabijające bezbronnego człowieka bez wahania, gdy ten przekroczy bramę swojego domu. Samoloty na niebie są tylko zabawkami, które ktoś wiesza. Dziecko nie może opuścić gniazda rodzinnego, dopóki nie wypadnie mu kieł. Tylko kiedy to nastąpi?

Kontrowersyjny i wymagający film, który staje bokiem do kina popularnego. Nie ma do końca wyjaśnionej akcji, podejmuje trudny temat i prezentuje go w bardzo surowy sposób. Momentami mamy wrażenie, że echa postulatu „Dogma 95” dotarły do Grecji prawie piętnaście lat później. Obraz momentami nieostry, kadry wydają się nieprzemyślane, przypadkowe. Wszystko jednak jest tak zaplanowane, by wciągnąć widza do tego świata. I albo widz zostaje kupiony, albo nie. Publiczność na pokazach festiwalowych wychodziła zniesmaczona z kina przed końcem seansu. Ci, którzy zostali, mówili o najciekawszym filmie ostatnich lat. Poruszających tak ważne sprawy, jak ukształtowanie psychiki dziecka przez rodziców, wszechobecną inwigilację kamerami CCTV czy to, że rządy za wszelką cenę chcą racjonować, co jest bezpieczne dla dzieci, a co nie. Zresztą tych znaczeń jest pewnie więcej, a każdy widz znajdzie swój trop.

Stojący na greckiej prowincji dom, skąpany w pięknym słońcu, jest miejscem, w którym żyje ta niezwykła rodzina. Matka i Ojciec wpajają dojrzewającej trójce dzieci – syn i dwie córki – pewne zasady i prawdy. Nie mają one jednak nic wspólnego z prawdziwym życiem, od którego rodzice swoich potomków chcą chronić. Mieszkańcy domu stworzyli nawet swój własny język. Ta idealna egzystencja zostaje zamącona osobą ze świata zewnętrznego. Ojciec, aby zaspokoić potrzeby seksualne swojego syna, zaprasza kobietę pracującą w ochronie jego firmy. Christina wywołuje prawdziwą burzę w życiu młodych. Starsza córka otworzy puszkę pandory, a ojciec będzie tkwił przy swoich zasadach i bronił ich za wszelką cenę.

Dość klaustrofobiczny klimat całości łagodzi dość specyficzny humor i surrealistyczny nastrój. Niektóre sceny mimo swojego tragizmu są poprostu śmieszne. Choć czasem może śmiać się nie wypada. Prowokujący przemocą, kontrowersyjnym tematem oraz nieprzeciętnym wykonaniem film na pewno na długo pozostanie z tymi, którzy zdecydują się go zobaczyć. Jeżeli twórcom zależało na tym, by widza zmusić do myślenia, swój cel osiągnęli. Dyskusje o treści i znaczeniach tego obrazu zaczynają się na dobre dopiero po wyjściu z kina.

(Publikacja: Goniec Polski, kwiecień 2010)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d blogerów lubi to: